Bir yaprak dökülür, sesi duyulmaz,
Dünya telaşta, kimse dönüp bakmaz.
Oysa her düşüşte bir ömür gizli,
Zaman akar gider, izi silinmez.


Yürekte bir sızı, tarifi zordur,
Bazen bir susuş, en büyük kordur.
Gözlerin sustuğu o derin yerde,
Kelimeler aciz, cümleler dilsiz.


Yine de umut var gecenin ucunda,
Bir yıldız kırpılır göğün bağrında.
Yorulsa da insan yolun sonunda,
Kendi külünden doğar çaresiz.


Gölgeler uzanır eski sokakta,
Geçmişin izleri durur uzakta.
Bize kalan sadece bir tatlı sızı,
Eski bir şarkının son nakaratında.


Bir liman ararız dalgalı denizlerde,
Fırtına koparken loş gecelerde.
Yorgun bir kaptanın pusulası gibi,
Kaderi okuruz gizli hecelerde.


Ne giden geri gelir ne zaman durur,
Hayat kendi çizgisinde bir yol bulur.
Yazılan her dize, her söylenen söz,
Karanlık yollara bir ışık olur.


Şair: Tamer KARAKAŞ
Tarih: 07.07.2026