İçimdeki Bahar

Soğuk bir gecede yine seni düşündüm... Gökyüzü sessizdi,
Yıldızlar bile üşüyordu sanki.
O an anladım
Bu gecenin eksik kalan tek sıcaklığı
Senin ellerindi.

Ellerin ellerimde olmalıydı,
Başımı omzuna yaslayıp
Bütün yorgunluklarımı unutmalıydım.
Ama gecenin bana bıraktığı
Yalnızca hayalindi...

Ve ben,
Hayallere sarılarak sabahlayanlardan oldum.
Üşüyen kelimelerimi
Dudaklarından dökülecek
Tek bir cümle ısıtsın istedim.
Nefesin içime dolsun,
İçimde uzun zamandır bekleyen baharı
Usulca uyandırsın.

Çünkü sen,
Bir mevsim değilsin bana...
Sen geldiğinde
En sert kışlar bile çiçek açıyor.
En sessiz geceler
Kuş sesine dönüşüyor.

Uzakta durma...
Çünkü uzaklık,
Sevdayı büyütse de
Hasreti de derinleştiriyor.

Gel...
Sana dokunan rüzgâr,
Benim özlemimi getirsin.
Tenine değen her serinlikte
Kalbimin sıcaklığını hisset.

Kalbin,
Kalbimde taşıdığım o ılık sevdaya alışsın. Yalnızlık,
Sessizce avuçlarından kayıp gitsin.

Ve biz,
Birbirimizin huzurunda
Bütün eksiklerimizi tamamlayalım.
Gözlerinde filizlenen umudu görüyorum.
Ben o umudu
Her duamla büyütüyorum.

Her sözüm,
Her susuşum,
Her bekleyişim
Bir tek sana çıkıyor.

Yaklaş...
Kışın bütün yükünü
Omuzlarından usulca indireyim.
Üşüyen yüreğini
Sevgimle sarayım.

Çünkü inanıyorum...
Bir gün aynı gökyüzünün altında,
Aynı rüzgârı değil,
Aynı nefesi paylaşacağız.

Ve o gün geldiğinde
İçimde yıllardır bekleyen bahar
Sadece benim değil,
İkimizin mevsimi olacak.