Seni alıp o en tenha yerinden öpmeli,
O kimselerin bilmediği, senin bile unuttuğun vahandan.
Çünkü bir gökyüzü gerçekten severse sarsılır coğrafya
Benim gibi dokunamaz sana o süslü, o titrek eller;
Gömleğinin telini, kalbinin yerini ezbere bilemezler.
Bıraksam seni şöyle alelade bir sokağa,
Yabancı bir kadının paltosuna emanet etsem mesela ;
Söndürürler avucunda büyüttüğün o ürkek feneri,
Dağıtırlar saçlarının rüzgarda asılı kalan o gizli ülkesini.
Anlamazlar o soluğundaki uçurumu, o ince sızıyı,
İlk fırtınada terk ederler, sığınacak bir liman gibi.
Ziyan ederler, kuruturlar içindeki o masmavi denizi.
Sırf bu yüzden gözlerinin kahvesinde bir bulut kayar,
Şimdi hangi gemi kalksa bizim denizimizden pay alır.
Sen bir mısra olursun, ben o mısrayı boynundan öperim.
Uzanıp saçlarının o en dağınık o en mavi yerinden,
Yarım kalmış bir gökyüzünü tamamlar gibi severim.