Çift yarık deneyinden sağ çıktım da geldim,
Ceketimin ceplerinde tozlu galaksiler.
Sen balkonda birayı yudumlarken tek başına,
Biz o iki ağacın arasında hamağını bekleyenlerdik.
İnanmadın kelimelerin ahengine, haklısın,
Çünkü en güzel kelime, kurulmamış olanıdır aslında.
Üç bin tanrıdan geriye kalan o sıfır noktasında,
Göz kırptı sana rüyandaki o bilge köpek.
Uyanmadın.
İyi ki de uyanmadın.
Çünkü uyansan, faturalar vardı ve asık suratlı berberler,
Ve ideolojilerin o süslü, o ağır, o yalancı kutuları.
"Biz çocukken oynayamadığımız oyunların yaşındayız şimdi,
Travmatik bir orgazm gibi geçiyor tenimizden hayat."

Bir sünger gibi çektin içine dünyayı, biliyorum,
Şimdi kusuyorsun o tuzlu şekeri kelimelerle.
Kavruk teninde ne gitar sesi var artık, ne o eski telaşlar.
Aydın olamadın diye üzülme sevgilim,
Biz gökyüzünü sadece karanlık maddeyle sevdik.
Sahi, Tanrı istemiyor muymuş ışınlanmayı?
Oysa ben seni gördüğüm an,
Çoktan yok olmuştum bıraktığın o boş tarlada.
Korkuluklar haklıydı,
Ve en çok da kendinden şüphe duyan o yalnız elektronlar.
Şimdi bira şişesinin dibinde atan o insan bilinciyle,
Tüm evreni tek başına dolaşmaya hazır mısın?