Genç kadın, günlerdir dış dünyadan yalıttığı loş odasında, masanın üzerindeki boş kağıtlara ve tırnaklarının arasındaki kurumuş mürekkep lekelerine bakıyordu. Zihni o kadar kırık döküktü ki, yalnızlığın getirdiği o ağır sızıyı dindirmek için odanın ortasında hayali bir varlık inşa etmeye başladı.
Önce rüzgardan onun saçlarını çaldı, sonra eski bir plaktaki cızırtılardan ona bir ses verdi. Gözlerini ise Amelia Rosselli’nin o dünyayı sarsan, kelimeleri paramparça eden trajik dizelerinin karanlığından kopardı. Onu ilmek ilmek, adeta Plath’in melankolisi ve Rosselli’nin o delilik sınırındaki kırık diliyle, tırnaklarıyla kazıyarak uydurdu. O kadar çok inandı ki bu hayale, yatağın sol omzunu bıraktığı oyuğunda bile onun çöküntüsünü hisseder oldu.
Ancak zihin tekinsiz bir laboratuvardır. Kadın, acısını hafifletsin diye yarattığı bu kusursuz hayalin, zamanla odanın köşesinde dikilip kendisini izleyen, onu yok etmekle tehdit eden bir canavara dönüştüğünü fark etti. Tıpkı satırlarında kaybolduğu o şair kadınlar gibi, kendi yarattığı sanrının esiri olmuştu.
Gözlerini her açtığında odadaki o yabancı, tekinsiz kokuyla yüzleşiyor; gözlerini her kapattığında ise kendi elleriyle kurduğu o koca, görkemli dünyanın zihninin üzerine yıkılışını izliyordu. Mucit, kendi doğurduğu o edebi canavarın karanlığında kaybolmuştu.