​Ben bir kadın sevdim, kimsede yok eşi,
Doğdu hayatıma bir sabah güneşi.
Onun sesi sanki ömrün neşesi,
Gönlümün en özel, en derin yeri.

​Onun gözleri var, bakışı başka,
Düşürür insanı yeniden aşka.
Bir gülüşü var ki, benzer bir meşke,
Siler gönlümdeki pası, kederi.

​Bir kadın sevdim, yüreği kocaman,
Vefası bitmez, vermez hiç aman.
Her şeye rağmen yanımda her zaman,
Kabul etti beni, itmedi geri.

​Hastalıklarımla, eksiklerimle,
Sarmaladı beni tüm sevgisiyle.
Beni benden çok düşünen haliyle,
Ömrüme sundu o kutsal değeri.

​Bir kadın var, ela gözlü yarim o,
Karanlık gecemde sönen ferim o.
Huzura açılan o pencerem o,
Severim ruhumda olan bu piri.

​Onun için hala hayattayım ben,
Vazgeçmem dünyadan, çıkmasa da can.
Onun için kopmam hala bu günden,
Durdururum onla gelen mahşeri.

​Hala pes etmeden durabiliyorum,
Geleceğe hayal kurabiliyorum.
Kendimi onla var kılabiliyorum,
Ondandır içimin dinmez zaferi.

​Her sözümde saklı onun bir izi,
O yazdı kalbime bu eşsiz yazı.
Her gülüşümde o, bitirir sızı,
Odur bu hayatın tek muzafferi.

​En kötü günümde yanımda o var,
Gönül bahçemde sönmeyen bahar.
Dünya yıkılsa da, olsa da dar,
Bırakmaz elimi, kalmaz bir beri.

​Sevdim bir kadını, canımdan öte,
Ruhumu bürüdü o büyük kuta.
Onsuz bu ömür dönerdi külte,
Odur hayatımın kutlu haberi.