​Gözün yükseklerde, yürürken yola,
Bastığın dallara bakmıyorsun hiç.
Bir gün gerekecek, verirken mola,
O kırdığın dalı aramaktasın.

​Hızla tırmanırsın, her yer toz duman,
Aşağıda kalan görünmez göze.
Öyle bir akar ki durmayan zaman,
Muhtaç olursun o eski bir söze.

​Günü kurtarmaya yeter mi telaş?
Herkesin hesabı kendine kalır.
Gözünden süzülür sessizce bir yaş,
Zaman her yanlışı önünden alır.

​Kim neyi kaybetti, kim buldu karı?
Bugünden bakarak bilinmez elbet.
Eritecek elbet o soğuk karı,
Yarına bırakıp, eyle her minnet.

​Yukarı çıkması kolaydı lakin,
İnişin yolları sarptır ve çetin.
Kırılan dallara bakarak, sakin,
Anlarsın orada neydi kıymetin.

​Yarınlar konuşur, sen sesini kes,
Zamanın eliyle her şey tartılır.
Tükenip gitmeden sendeki nefes,
Gönül bu yüklerden elbet kurtulur.