5
Yorum
17
Beğeni
0,0
Puan
243
Okunma

yaşamak bazen küfür gibi dönüp durur dudaklarda,
uçurumun kıyısında yalancı bir nefes gibi.
değersizlik bir gölge gibi takip edip durur,
dokunduğum her iyilik, görünmez bir yara.
bakışlar, suskunlukla örülü kılıçlar,
delip geçerken yüreğimi,
huzurla sarıldığım o anlar bile,
başkalarının utancının gölgesinde soluk.
kimse bilmiyor bu sessiz savaşımı,
kendimi yok sayarken var olmaya çalıştığımı,
kendi ellerimle ördüğüm bu ağda nasıl boğulduğumu.
ama vazgeçmem,
çünkü içimde fısıldayan bir umut var hala,
o küçük, kırık ışık gibi.
karanlığı yaracak, er ya da geç.
ve ben bu çığlıkta yalnız değilim,
dünyanın tüm gizli isyanlarıyla birlikte,
bu yitik ruhlar, bu kırık kalpler,
bir gün sessizliği bozacak,
ve haykıracaklar.
biz varız
biz yaşamak istiyoruz.
*
Mehmet Demir
1723
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.