içimde kaldı bir şehir,
duvarları kurşun,
camları dua dolu.
bir çocuğun son defa "anne" dediği sokakta
göğe savrulan seslerle büyüdüm ben.

gülmeyi orada öğrendim,
sonra ne demek olduğunu da unuttum
bir gülüşün yarım kalışının.
oyuncaklarım, enkazların arasında sustu
ve gökyüzü,
sadece mezar taşıydı artık yıldızlara.

bir şehir var içimde,
adı geçince dilim ısırıyor kendini.
orada sabahlar ezanla değil,
sirenden uyanır.
ve gece,
sadece karanlık değil,
insanın içini delik deşik eden bir bekleyiştir.

duvarlarında çocuk boyunda kurşun izleri,
her taşında bir baba eksik.
her sokağında bir anne ağlar
adını unutmamak için ölen evladının.

bu şehir…
bir vatan değil sadece,
bir yas, bir dua, bir bekleyiştir.
haritada silinmiş ama kalbimizde kazılı.
ne zaman gözlerimi kapasam
orada açarım.
bir ekmek kuyruğunda bekleyen çocukların sırasındayım hala.
bir fotoğraf karesinde düşüyorum yere.
ve hala elim annemin elini arıyor
bir çatının altında değil,
bir duanın içinde.

ben büyüdüm,
ama bir şehir kaldı içimde.
hala göğe bakarken
gözlerim o taş sokakları arıyor.
hala bir çığlık yankılanıyor içimde
sessiz ama yakıcı.

içimde kaldı o şehir,
ne yıkıldı,
ne döndü.
orada hala biri
buradayım diyor,
hey duyuyor musun?
duyuyor musunuz?
*
Mehmet Demir
1723