sen gideli bu bahçenin gülleri açmıyor artık.
bülbülleri ötmüyor o günden beri.
ne bağı kaldı bu sevdanın ne de bağbanı.
bak kimi yerler viran oldu kimisi de talan.
aşk yalanmış sen yalansın ben yalan.

geçip gitti artık yok o güzel güller.
çalındı hayaller, yıkıldı düşler.
bir de ansızın terk edip o gidişin.
şimdi bir başıma kaldım neden
aşk yalanmış sen yalansın ben yalan.

söyle şimdi kim tutacak bu ellerimi
kim teselli edecek bu yaralı yüreğimi
terk edip giderken bıraktığın bu beni.
kim saracak üşüyen bu sahipsiz yüreğimi
aşk yalanmış sen yalansın ben yalan.

söyle kim söndürür bu bendeki yangını, kim?
incitmeden bu yaralı yüreği.
şimdi kim dindirir bu sensizliğin acısını?
unutulmuş adlarımızın esamesi bile okunmuyor.
aşk yalanmış sen yalansın ben yalan.

daha yeni yeminler etmiştik,
bir öfkeye dönüp hepsini yakıp yıktık.
bağı bahçeyi hepten unutup gittik.
bülbüle bu sessizlik neden diye sormadık.
artık açmayan gülleri bile hiç bakmadık.
onuda o hazan vurup tarumar etti.
bizi, çok şeyi bilmedik bilemedik.

aşk yalanmış.
sen yalansın.
ben yalan.
*
Mehmet Demir
29620