Bu şiir, yalnızlığı seçmiş gibi görünen ama aslında yalnızlığa mecbur bırakılmış bir adamın iç dünyasını anlatır. Hayat, ondan gürültüyle değil; sessizlikle bir şeyler almıştır. Gidenler arkasına bakmamış, kalan ise kendine bakmak zorunda kalmıştır. Adam, kimseye yük olmamayı bir erdem sanmıştır. Duygularını saklamış, güçlü görünmeyi öğrenmiştir. Oysa gücü, dayanmak değil; dağılmadan ayakta kalabilmektir. İçinde yıkılanları kimseye göstermemiş, yalnızlığı bir sığınak gibi taşımıştır. Zaman onun için iyileştirici olmamış, sadece derinleştirici olmuştur. Her gün aynı aynaya bakarken eksildiğini fark etmiş ama dağılmamayı başarmıştır. Çünkü bazı insanlar yalnız kalmaz; yaşadıklarıyla yalnızlığa dönüşür. Bu şiir, kalabalıklar içinde sessiz kalanlara, güçlü sanılan ama içten içe yorulan adamlara ithaf edilmiştir.