Zamanın Gölgesinde Vefa Arayışı
I. Geçmişin İzlerinde Kaybolan Yarenler
Şiir, geriye dönüp bakıldığında hissedilen o derin boşluğu; "yarenler" ve "gönül kapısı" metaforlarıyla başlatıyor. Zamanın, sadece yılları değil, insanların arasındaki o samimi bağları da nasıl alıp götürdüğünü; artık kapıyı çalanın, yani o eski sıcaklığın kalmadığını büyük bir dürüstlükle ifade ediyor.
II. Değişen Yüzler ve Dökülen Çınarlar
Gülüşlerin ve sözlerin yerini sessizliğe bırakması, hayatın o kaçınılmaz döngüsünü hatırlatıyor. "Bir çınar misali dökülmüş yaprak" imgesi, gurbetin ve toprağın, yani ayrılığın tüm hallerini tek bir cümlede topluyor. Gidilen yollardan dönenin kalmayışı, hayata karşı duyulan o kadim çaresizliğin en yalın itirafı olmuş.
III. Dünya Bir Kerpiç, Temeli Fâni
Dördüncü kıtada, hayata karşı sitemi bırakıp onu "sunulan bir kadeh" olarak kabul ediş, insanın geçirdiği o büyük olgunlaşma evresini gösteriyor. Dünya bir kerpiç, hayat ise geçici bir han ise; burada kalıcı olan tek şeyin aslında o hatıralar olduğu gerçeğiyle yüzleşiyoruz.
IV. Paylaşılmayan Ahvalin Yalnızlığı
Son kıtada, hatıraların dört bir yanı sarması ve derdi bölüşecek "can" kalmayışı, şiirin o hüzünlü zirvesini oluşturuyor. Mustafa Yaman, bu dizelerle hem kendi iç dünyasındaki yalnızlığını dile getiriyor hem de aslında herkesin yaşadığı o kaçınılmaz "yalnızlaşma" gerçeğine bir ayna tutuyor.
Emeğine yüreğine sağlık. Okuduk beğendik.

Zamanın akışıyla dostlukların, sevdiklerin ve güzel günlerin geride kaldığı; hayatın geçiciliği karşısında insanın yalnızlık ve özlem duygusunu yaşadığıdır.kalemin daim olsun inşallah