Uzaklara dalıp giden kadın derler bana...
Bilmezler...
Ben uzaklara kaçmıyorum;
içimde ölen düşlerimin mezar taşlarını sayıyorum.
Her umut, avuçlarımda kırılan bir kuştu.
Her sevda, sırtıma saplanan görünmez bir bıçak.
Her "geçer" dedikleri acı,
ömrümden koparılan bir mevsimdi.
Beni sessiz sandılar...
Oysa suskunluğum,
yanardağın patlamadan önceki nefesiydi.
Yüreğime ne kadar gece doldurdularsa,
ben o kadar sabah doğurdum.
Ne kadar kırdılarsa dizlerimi,
o kadar dimdik öğrendim yürümeyi.
Çünkü ben,
yıkılınca dağılanlardan değil;
yıkılınca yeniden kurulanlardanım.
Dilimde üç kelime...
Üç yara...
Üç dua...
Üç savaş emri...
Düşme!
Çünkü seni yere serenler, korkundan beslenir.
Kalk!
Çünkü ayağa kalktığın an, bütün hesaplar bozulur.
Dik dur!
Çünkü gökyüzü, başını eğenlere değil; başını kaldıranlara açılır.
Ey hayat!
Bana acıyı öğrettin...
Teşekkür ederim.
Çünkü acı, beni zayıflatmadı; çelikleştirdi.
Bana ihaneti öğrettin...
Teşekkür ederim.
Çünkü artık kimsenin gölgesinde yürümüyorum.
Bana yalnızlığı öğrettin...
Teşekkür ederim.
Çünkü kendi sesimin, bin kalabalıktan daha güçlü olduğunu gördüm.
Şimdi önümde duran bütün karanlıklara sesleniyorum:
İster fırtına olun,
ister yangın,
ister enkaz...
Ben sizden korkmuyorum!
Çünkü ben, ateşten geçerek su olmayı,
karanlıktan geçerek ışık olmayı,
ölüm sessizliğinden geçerek yaşam olmayı öğrendim.
Bugün yeniden doğuyorum.
Yaralarımla...
Kırık düşlerimle...
Eksik kalan sevdalarımla...
Ama dimdik...
Ve eğer bir gün yine düşersem...
Toprak bilsin ki,
beni bağrına gömmeye değil,
yeniden ayağa kaldırmaya hazırlanıyordur.
Çünkü ben artık sadece bir kadın değilim.
EYLEM DERKI küllerinden doğan bütün kadınların sesi,
suskunluğundan isyan doğuran bütün yüreklerin nefesi,
ve karanlığa inat yürüyenlerin umuduyum.
Dilimde son kez değil, ömür boyu yankılanacak o üç kelime:
DÜŞME!
KALK!
DİK DUR!
Çünkü beden yorulur...
Kalp kırılır...
Dünya değişir...
Ama kendine inanan bir kadının önünde,
hiçbir fırtına sonsuza kadar ayakta kalamaz.
30/06/2026