Köz Kaldı Sivas’tan

Ey Sivas
Hangi dağın bağrına gömdün bu acıyı
Hangi rüzgâr taşıyabilir
Otuz yedi canın küle dönen çığlığını
Göğe yükselen duman değildi yalnız
Kitaplar, türküler düşler ve umutlar
Birbirine sarılarak yandı.
İnsan insandan utandı o gün
Ey ateşi kinle büyütenler
Küllerinizden değil,
Utancınızdan tanıyacak sizi zaman
Çünkü ateş söner,
Ama insanlık ayıbı nesiller boyu yanar.
Bir annenin gözünde dinmeyen yaş
Bir evladın yarım kalan gülüşü
Bir ozanın susmayan sözü oldu
Sivas’ın kara yazısı
Şimdi her temmuz güneşinde
Bir ağıt düşer toprağa
Her karanfil bir isim fısıldar
Her sessizlik bir çığlığa dönüşür
Ey otuz yedi can
EYLEM DERKI Adınız rüzgârda türkülerde dualarda
Sizi unutan vicdanını unutur
Sizi anan insan kalmanın yükünü taşır
Ve biz
Küllerinizden yükselen hakikate eğilerek
Bir söz bırakıyoruz yarınlara
Ne ateş unutulur
Ne o ateşte yitirilen canlar
İnsanlık ancak unutmamayı bildiği gün
Kendi yüzüne yeniden bakabilir
07/07/1993