Hasretin ağırlığını ve özlemin o bitmek bilmeyen sancısını mısralara dökerken, kelimeleri bir nakış gibi işlemişsin. "Sevdanın terzisi dikmek bilmiyor" benzetmen, sevginin o eksik kalan, bir türlü bütünlenemeyen tarafını ne kadar güzel özetliyor. Kalemindeki o hüzünlü akış, insanı kendi yaşanmışlıklarına bir yolculuğa çıkarıyor.
Papatya fallarının tutmayışından, şah damarının atışına kadar her dizede, vazgeçemeyen bir yüreğin direnişi var. "Aklım bu sevdayı satmak bilmiyor" derken, aslında insanın kendi duygusuna nasıl mahkum olduğunu, ama bu mahkumiyetin bile ne kadar kıymetli olduğunu vurguluyorsun. Hüzünle yoğrulmuş bu şiir, okuyanın zihninde derin izler bırakıyor.
Yaşadığın bu "aşk-ı ahval" içerisinde, o bitmek bilmeyen "sevda güneşi"nin hiç batmaması dileğiyle. İçindeki bu sönmeyen ateşi ve duygularını bu denli yalın bir dille aktardığın için tebrik ederim. Emeğine yüreğine sağlık. Okuduk beğendik.