Türk edebiyatının koşma tarzı ile klasik Türk halk şiiri geleneğini tasavvufi divan şiiri estetiğiyle harmanlayan bu harika şiiriin ilk dörtlüğünde şair,

Ruhunu tadınca, geçtim yâr teni,
Her sana benzeyen, baldan değildir
Firdevs-i iremden seçtim yâr seni,
Kim demiş ki balım, gülden değildir.

'' Ruhunu tadınca geçtim yar teni '' dizesiyle sevdiğinin bedensel varlığına değil ruhuna aşık olduğunu zarif bir dille anlatıyor

İkinci dörtlükte ise,
O mecnun halimi, uslatan sensin,
Gönlümü gönlüne, yaslatan sensin,
Aşkın yağmurunda ıslatan sensin,
Sırılsıklam halim, elden değildir

Beni uslandıran da aşkıyla ıslatan da sensin diyerek yine sevdiğine sesleniyor.
Şirin’ in Ferhat’ı, dağı delenmiş,
Leyla’nın Mecnun’u, çöle gelenmiş,
Aslı’nın Kerem’i, kora belenmiş,
Benim de ahvalim, dilden değildir.
Bu dörtlükte ise tarihte yaşanmış efsanevi aşkları anımsatarak kendi aşkına tarihsel bir boyut kazandırıyor onlardan farklı değilim diyerek

Yazmazsa vuslatı, yüce habibim,
Süremez merhemi, Lokman tabibim,
Kavuşmak mahşere, derse sahibim,
Vuslatı visalim, kuldan değildir.

Son kıtada ise, Lokman Hekim ve Yüce Habib telmihleriyle (hatırlatmalarıyla) şifa ve vuslatın ancak Yaradan’dan gelebileceğini, kulun elinden bir şey gelmeyeceğini teslimiyetçi ve olgun bir dille mühürlemiş.
Ve şiire tasavvufi bir boyut kazandırmış.

Baştan sona yaşanmış vuslatsız bir aşk hikayesini anlatan bu muhteşem şiir okuru can evinden yakalayıp bırakmıyor adeta.
Şair hece ustası olunca şiir de kendini astırıyor baş köşeye
Yüreğine sağlık değerli şair dostum ayakta alkışladım günümün şiiri