BENDE KALDI

Bende kaldı gidişinin soluk izleri,
Odamda dolaşır hâlâ suskun yüzün.
Kalbim kapına varır her gece,
Ama sen duymazsın artık o sesi.

Ben de sakladım içimde büyüyen boşluğu,
Adın her nefeste kaldı, silemedim.
Bir yol vardı ikimize doğru,
Ama sen o yoldan çoktan döndün.

Aynı şarkıyı farklı yerlerden söyledik,
Aynı acıyla iki kalp birbirine değdik.
Ne sen dönebilirsin artık bu yaraya,
Ne ben kapanırım sensiz bir sabaha.
Ayrılık yazmış adımızı o taşa,
Biz onun yarım kalmış iki satırı aslında.

Yağmurlar büyüttü aramızdaki sessizliği,
Gölgene bile küstü yorgun kalbim.
Dokunsam kırılır gibi duran anılar,
Sana dair ne varsa içimde gizli.

Belki bir adım daha atsaydık,
Tutardık düşen zamanın ucundan.
Ama en çok da kendimize yenildik,
Aynı hikâyede, farklı yalnızlıklardan.

Sen yoluna, ben yaramla savruldum,
Aynı rüzgârla ama ayrı sabahlara.
Şimdi anladım, biz en çok
Dönemediğimiz yerde kaldık aslında…
Suskun Şair Fazlı Acar