bugün yine annem geldi
evleri ev yapan
o eski telaşıyla içeri girdi
.
kapıyı kapatırken
sanki dışarıda kalan
bütün uğursuzlukları da
kapının dışında bıraktı
.
elinde
her zamanki bez çantası
içinde
iki kalıp sabun
bir şişe limon kolonyası
bir de
hiç eksilmeyen anneliğiyle

ilk işi
ayakkabıları kapının önünde
yan yana dizmek oldu
.
sonra
mutfaktaki musluğu dinledi
“damlatıyor bu…”
dedi
iki parmağıyla sıktı
sanki yalnız suyu değil
hayatımdaki israfı da durdurdu
.
pencere önündeki saksıya bakıp
“kurumuş bu…”
dedi
parmak ucuyla toprağı eşeleyip
sanki yalnız çiçeğe değil
gönlümün kuraklığına da su verdi

annem…!
okuma yazma bilmezdi
ama
temizliği ezbere bilirdi
ve hatta
“limon kolonyam” diye severdi beni
.
(oğul “limon kolonyam” diye sevilir mi hiç?
annem işte
hayatım boyunca parfüm diye sıktığım
annemin temizlik kokusuymuş meğer)

oturdu
ellerini dizlerine koyup
uzun uzun kokladı evi
sonra kalktı
bir şey söylemeden

önce
ocağın demirlerini sildi
eski çaydanlığı parlattı
ocağa koyduğu sudan
limon kolonyası sızan temizlik kokusu mutfağa yayıldı

sonra
güneş görsün diye tülleri açtı
sehpanın üzerindeki tozları sildi
duvarda eğri duran aynayı düzeltti
yatağın sarkan kenarını topladı
dağınık duran kitapları rafa dizdi
eski bir gazete sayfasını kaldırdı yerden
üzerindeki haberi okudu göz ucuyla
birkaç sessiz dua döküldü halıya

oraya buraya atılmış
kirli çamaşırları topladı
dağ gibi biriken bulaşıkları yıkadı
izmaritlerden küçük bir höyüğe dönmüş küllüğü boşalttı
eski bir fatura koçanını kaldırdı yerden
üzerindeki borcu sildi parmak ucuyla
birkaç sessiz oh döküldü halıya
.
bir süre ütü yaptı
gömleğin düşen düğmesini dikti
yastık kılıflarını değiştirip çarşafları taktı
çekmecenin sıkışan gözünü açtı
eski bir gömlek cebinden buruşuk bir kağıt aldı
tozunu silkeledi parmak ucuyla
birkaç çocukluk anısı döküldü halıya

ve giderken
bütün ev hizaya girmiş
sanki her şey huzura ermiş
dünya denen hurda
çeki düzen bulmuş
birdenbire yuvam oluvermişti
.
o gün bu gündür
hangi evde sahipsiz bir dağınıklık görsem
bir deterjan kokusu yayılır içime
ve
sessizce kravatımı düzeltir annem
.
ne zaman hayatım
dağılacak gibi olsa
kapının usulca açıldığını duyarım
.
içeri annem girer
sessizce
kalbimin tozunu siler.

Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir, Karina Yayınevi, Ank,2018.