kendi ellerinle tel tel örersin etrafını,
bir yanın korku,
bir yanın rahatlık.
alışırsın.
görmezsin artık o parmaklıkları,
çünkü dışarıyı unutursun önce.

kafesin altını süslerler,
üzerine rengarenk perdeler asarlar,
özgürsün derler,
çünkü kapı açık görünür.
ama o kapının eşiğinden adım atmazsın,
çünkü dışarısı belirsizdir,
ve belirsizlik, zincirden ağır gelir çoğu zaman.

kafesin sesleri boğar,
kelimeler artık içe döner,
çığlıklar bile sessizleşir.
sustukça büyür teller,
teller büyüdükçe küçülür insan.

bazen kafesin içinde dans eden bir gölge gibi olursun,
gülümseyen,
ama yavaş yavaş silinen bir siluet.

ve gün gelir,
bir kuş geçer gökyüzünden.
gözün takılır bir an,
kanadında özgürlüğü görürsün.
işte o an hatırlarsın,
sen de bir kuştun…
ta ki
kafesi sevmeyi öğrenene kadar.
*
Mehmet Demir
( yıl-1984 )
26624