Bir uzun yoldayız, ucu görünmez,
Kimin ne taşıdığı dışından bilinmez.
Kimi neşeyle sarar ömür bağını,
Kiminin kalbindeki o gölge hiç silinmez.

Herkesin bir gizli yarası vardır şurada,
Kimi gurbette ağlar, kimi tam bu sırada.
Gözden düşen damlalar hep aynı renktir,
İster sarayda yaşa, ister derme çatma odada.

Hangimiz yanmadık bir kor ateşle?
Hangimiz küsmedik doğan güneşle?
Dünya dedikleri bir garip devran,
Herkes imtihanda bir vefasız eşle.
Yorulur dizlerin, tıkanır sesin,
Yine de pes etmez o son nefesin...

Güvendiğin dağlara karlar yağınca,
Gölgen bile kaçar, akşam olup hava kararınca.
"Dostum" diyenlerin maskesi düşer,
İnsan yalnız kalırmış zor gün kapıyı çalınca.

Zaman bir akarsu, tutamazsın elinle,
Neleri sürükler götürür kendi seliyle.
Kader der susarsın, boynunu büküp,
Konuşamazsın ki hayatın sitemkar diliyle.

Heybemizde yaşanmamış yılların yükü,
Dilimizde yarım kalan bir sevda türkü...
Bir gün durur bu kervan, sessizce bir yerde,
Toprak sarar her şeyi, ne taht kalır ne mülkü.
21.12.2019
Söz: Hasan İsra Yıldırım (cy)