Sokaktaki o çocuk bile gülümsedi geçerken,
Bir tek sen sevmedin.

Bütün kuşlar pencereme konup şarkılarını söyledi,
Bir tek sen sevmedin.

Ağaçlar bile rüzgârda bana selam verdi,
Bir tek sen sevmedin.

İnsan gibi sevmenin ağırlığı çöktü omuzlarıma,
Sanki dürüst olmak hata, temiz kalmak suç benim için.

Aynadaki yabancıya bile "seni seviyorum" derken,
Sesim kendi duvarlarıma çarpıp yine bana döndü.

Doğru olanı yaptım, yüreğimi ortaya koydum,
Ama belki de en çok bu yüzden, seni benden uzaklaştırdım.

Yıldızlar bile yollarıma ışık tuttu her gece,
Bir tek sen sevmedin.

Gökyüzü bile bulutlarını aralayıp beni izledi,
Bir tek sen sevmedin.

Dünya bile kendi etrafında dönüp beni unuttu,
Bir tek sen sevmedin.

Şimdi bu ev, bu eşyalar, bu sessizlik üzerime geliyor,
Senin gitmen değil de, benim bu kadar çok kalmış olmam zoruma gidiyor.

Başka sevgiler gördüm, kolayca başlayıp biten,
Benimki ise daha başlamadan düğümlenmiş bir yemin gibi.

Nerede hata yaptım diye değil,
Neden bu kadar saf sevdim diye kendime kızıyorum.

Bazı yaralar iyileşmez, sadece alışırmış insan,
Ben de alıştım senin sevmeyişine, bu sessizliğe.

Ama bil ki;

Her şey beni sevmeye çalışırken,
Ben en çok senin yokluğunla, yine kendimi cezalandırdım.

10.09.2016
Söz: Hasan İsra Yıldırım (cy)