9
Yorum
21
Beğeni
0,0
Puan
65
Okunma

gökyüzü bile terliyordu seninle
güneş, tam da tenimin üstüne çökerken
adını fısıldıyordu her buhar yükselişi
ve ben, içimde bir yaz yangınıyla
sana doğru tutuşuyordum, yavaşça.
sokaklar susmuştu, şehir uyukluyordu
bir tek biz uyanıktık o öğle sıcağında
kaldırımların hafızasında sen vardın
gölge bulamayan bir sevda gibi
yanıyorduk, susarak, göz göze.
her temasın biraz daha ateş
her bakışın biraz daha uzak
kavuşmak ne kadar zorsa yaz ortasında
ayrılmak da o kadar kaçınılmazdı
ama biz,
her şeyi bilerek yandık birbirimizde.
bazen bir rüzgar eser,
üzerime senin sesini taşır
o an, yaz yeniden başlar içimde
tüm kışlar kül olur,
ve ben, yine tutuşurum…
adını sayıklayarak.
*
Mehmet Demir
25623
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.