cemalini gördüğüm o an,
zaman durmadı belki
ama içimdeki bütün mevsimler
susup sana döndü.
bir bakışındı beni yola düşüren,
gözlerim gün yüzü gördü ilk kez,
senin gözlerinde.

ben artık
hiçbir yeri tamam sayamıyorum sensiz.
bu yüzden,
kırıklarımı tek tek topladım,
dökülen yanlarımı
bir duaya sardım.

ve karar verdim,
artık sana geleceğim.

gözlerimi gözbebeklerine kilitleyip
gönlümde biriken sevgiyi
heybeme dolduracağım.
dudaklarını düşünerek
şehrinin yollarında
sana dokunmayan rüzgarlara sinemi açacağım.

dualarımı azaltmadan,
hayallerimi eksiltmeden,
mesafeleri aşacağım,
kara perdeleri maviye boyayıp
uçacağım sana,
bir kuş gibi,
belki bir martı kadar göçebe.

gün yüzü görmeyen gözlerimle,
güneşimi görmeye geleceğim.

aşkımıza yer aç,
sahiplen artık bu kalbi.
yüzün gülsün.
çünkü sen baharda cemre olup
düşmedin şehrime belki
ama ben,
bir eylül sabahı
dökülen yapraklar gibi
süsleyeceğim senin caddelerini.

ve bir gün,
martıların kanatlarına yükleyip kalbimi
bir daha dönmemek üzere
şehrine geleceğim.
belki de son kez.
ama tamamen.
*
Mehmet Demir
25619