bugün, bir sonbahar ikindisi gibi durdum hayatın ortasında.
ne sabaha aitim artık,
ne akşama yaklaşabiliyorum.
içimde mevsim değişti,
ağaçlar kalbime benzedi,
dökülmeye başladı geçmişten kalma yapraklar.

bir bankta oturuyorum yine,
rüzgar saçlarımı değil, içimi dağıtıyor.
gelen giden yok.
sadece zaman geçiyor,
adı sen olan bir sükutla.

gözümde biriken yağmurlar
yağmıyor hala.
belki seninle ıslanmak içindi hepsi,
şimdi saklıyorum o damlaları
bir başka ikindinin hatırasına.

sokaktan bir çocuk sesi geçiyor.
neşesiyle bağırıyor dünyaya.
ben, içimde büyüyen sessiz bir çocukla susuyorum.

bir takvim yaprağı daha düşüyor önüme.
üzerinde senin doğmadığın bir tarih.
zaman senden habersiz,
ben ise her anı sana yontmaya çalışıyorum,
sanki sen yokken bile
yaşadığım her şey sana varmaktaymış gibi.

içimde hala dönmeyen bir eylül var.
yolunu kaybetmiş bir güneş,
sana uzanmak isterken
gölgemi büyütüyor.

bir sonbahar ikindisi bu,
hava ne soğuk ne sıcak,
ama içim…
içim hep senin olmadığın kadar eksik.
*
Mehmet Demir
25619