anne...
sana sesleniyorum.

bilirim,
bu dünyanın sesi artık sana ulaşmıyor.

rahmetin gölgesindesin.

ama yüreğimde taşıdığım bu yük,
dünyaya sığmıyor.

onu ancak sana anlatabilirim.

sen giderken
hasan yanımızdaydı,
hüseyin de.
evimizde sabır vardı.

dualarında tevekkül,
sözlerinde ise hep hakikat...

bize hep şunu öğrettin:
Allah’a güvenin.
doğrudan ayrılmayın.

anne...
biz o sözü hiç unutmadık.

ama kerbela’nın imtihanı,
insanın yüreğine sığmayacak kadar büyükmüş.

hüseyin’i orada son kez gördüm.
gözlerinde korku yoktu.
dünyaya kırgınlık da...

yalnızca rabbine teslim olmuş
derin bir huzur vardı.
sanki toprağa değil,
vaadine yürüyordu.

sonra birden olanlar oldu...
çöl sustu.
rüzgar sustu.
gökyüzü sustu.

ama zulüm hiç susmadı anne hiç...

çocukların susuzluğu
güneşten daha yakıcıydı.

çadırların ateşi
yalnız kuma değil,
insanlığın vicdanına da düştü.

o gün gördüm anne...
insan,
adaletten uzaklaşınca
kendinden de uzaklaşıyormuş.

keşke bunları görmeseydin
diye düşündüğüm oldu.
sonra vazgeçtim.
çünkü seni tanıyorum.

sen yine hüseyin’in yanında dururdun.
yine hakikati seçerdin.

çünkü bize miras bıraktığın şey
yalnızca annelik değildi.

izzetti.
sabırdı.
teslimiyetti.

şimdi herkes
kerbela’yı anlatıyor.

kanı anlatıyor.
kılıçları anlatıyor.

ben ise sana
başka bir şey söylemek istiyorum.

kardeşim yenilmedi anne.
bedeni toprağa düştü.

ama hakikatin sesi
onunla birlikte hiç susmadı.

onu susturduklarını sandılar.

oysa adı,
zamanın çok ötesine geçti.

ben de sustum sanılmasın diye konuştum.

çünkü bazı zamanlar
susmak,
sadece zulmün dilini konuşmaktır.

ağladım anne.
hem de çok.

ama gözyaşlarımı
hakikatin önüne geçirmedim.

çünkü hüseyin’den sonra
bize düşen,
yalnız yas tutmak değil,
emaneti taşımaktı.

yıllar geçti.

acı hiç eksilmedi.
yalnızca sabra dönüştü.

şimdi biliyorum...
bir gün
senin yanına geleceğim.
hasan’a kavuşacağım.
ve hüseyin’e...

o gün
kerbela’yı yeniden anlatmayacağım.
çünkü siz zaten biliyor olacaksınız.

ben,
kerbela,dan sonra
ayakta kalmanın ne kadar zor olduğunu anlatacağım.

şimdilik şunu bil anne...
senin oğlun
başını hakikatin önünde hi eğmedi.

senin kızın da
asla suskunluğu seçmedi.

biz,
bize emanet ettiğin doğruluktan ayrılmadık.
Allah’a emanet ol anne...
hasretle...
kızın
zeynep.
*
Mehmet Demir
17621