Ne sevdam yetti sana, ne de aşkım
Ne de yüreğimin sessiz çığlığı…
Sen hep uzakların peşine düştün
Her hayalde kendine yeni bir yol seçtin.

Bulutların üstünde yaşarım sandın
Gökyüzüne asılı düşler kurdun kendine
Oysa hayat, toprağa yakın bir sesti
Sen göğün sesini dinledin her gece.

Sen, kenar mahallenin kar çiçeği
Soğuğa inat açan narin bir umut
Benim içimde saklı kalan en sessiz yan
Bakmaya kıyamadığım bir seraptın…

Şimdi sokaklarda yaralı dolaşan bir garibin
Yıkılan dünyası oldun…
Her adımında biraz daha eksilen umut gibi
İçinde sessizce çöken bir enkaz oldun.

Şimdi elleri titreyen, gözleri yaşlarla dolu
Bir adamın acı sonu oldun…
Dudaklarında yarım kalmış dualar gibi
Geceye karışan kırık bir feryat oldun.

Bir zamanlar dokunduğun yerler artık boş
Bir zamanlar güldüğün sokaklar sessiz
Ve ben…
Seni kaybetmenin en ağır hâlini taşıyorum içimde.

Yüreğimde ince bir sızı, geceye karışan
Adınla uyanan yarım kalmış sabahlar…
Bir yanım suskun, bir yanım isyanda
Her hecede kanayan eski hatıralar.

Rüzgâr bile taşıyamaz artık bu yükü
Sokaklar bilir içimdeki bu yangını
Sen gittin… bende kaldı yarım bir ömür
Ve susarak büyüttüm en derin acımı.