Son Kez
Son kez adını fısıldadım geceye,
Yıldızlar sustu, ay gözlerini kaçırdı.
Sanki bütün gökyüzü biliyordu,
Bu vedanın geri dönüşü olmayacağını.
Bir zamanlar ellerini tutan ellerim,
Şimdi yalnızlığın soğuk yüzüne dokunuyor.
Bir zamanlar gözlerinde bulduğum hayat,
Şimdi anılar arasında kaybolup gidiyor.
Sana hiç kızamadım;
Gidişine, susuşuna, beni unutup gidişine...
Çünkü insan en çok sevdiğine kıyamıyor.
Ve ben seni,
Kendimden bile çok sevmiştim.
Hatırlıyor musun?
Bir ömür süreceğini sandığımız hayallerimiz vardı.
Küçücük mutlulukları büyütür,
Koskoca dünyaya meydan okurduk.
Şimdi o hayallerin yerinde
Sessiz bir enkaz duruyor.
Bazen bir şarkının sözlerinde çıkıyorsun karşıma,
Bazen eski bir fotoğrafın solgun köşesinde.
Bazen de sebepsizce dolan gözlerimde...
Ne yaparsam yapayım,
Senden kalan izleri silemiyorum.
İnsan sevdiğini unutamıyormuş meğer.
Yıllar geçse de, mevsimler değişse de,
Kalbin bir köşesinde hep aynı isim yaşıyor.
Kimse görmüyor belki,
Ama insan her gece biraz daha eksiliyor.
Şimdi senden geriye
Bir avuç anı, birkaç fotoğraf
Ve söyleyemediğim yüzlerce cümle kaldı.
En çok da yarım kalan vedamız...
Eğer bir gün yolun bu satırlara düşerse,
Bil ki seni kötü hatırlamadım.
Bil ki ardından nefret büyütmedim.
İçimde taşıdığım sevgiyi
Sessizce zamana emanet ettim.
Ve bugün,
Kalbimin en derin yerinden son kez sesleniyorum sana:
Mutlu ol...
Çünkü ben seni kaybettim,
Ama seni sevmekten hiç vazgeçmedim.
Ve bazı aşklar vardır;
Kavuşamaz, tamamlanamaz, unutulamaz...
Sadece insanın içinde bir ömür yaşar.
Sen de benim içimde,
Ömrümün sonuna kadar yaşayacaksın.