Yalanların Gölgesinde
Hayat beni çok yoruyor,
Sanki her gün biraz daha eksiliyorum.
Omuzlarımdaki yük büyüdükçe büyüyor,
Ben ise altında sessizce eziliyorum.
Etrafım yalanlarla örülü bir duvar,
Ne yana baksam sahte bir yüz, sahte bir bahar.
Güvendiğim eller bıraktı beni yarı yolda,
Şimdi yalnızlığım oturuyor yanı başdağıldıımda.
Bir zamanlar umut dediğim şey,
Kırık bir cam gibi dağıldı içimde.
Toplamaya çalıştıkça kanıyor ellerim,
Acılar çoğalıyor her nefes alışımda.
Geceler uzun, sabahlar yabancı,
İçimde dinmeyen bir fırtına var sancılı.
Kimse duymuyor sessiz çığlıklarımı,
Kendi gölgemde kaybediyorum yarınlarımı.
Hayat beni çok yoruyor, bunu kimse bilmiyor,
EYLEM derki Gülüşlerimin ardında bir enkaz büyüyor.
Yalanlarla çevrili bu dar sokaklarda,
Ben yavaş yavaş tükeniyorum, kimse görmüyor.
Ve belki bir gün,
Adımı rüzgâr bile hatırlamayacak;
Ama içimde biriken kırgınlıklar,
Sessizce toprağa karışacak... 03/12/1993