Yalanların Gölgesinde, ruhun en derin, en kuytu köşelerinden sızan o sitemi, kırgınlığı ve yalnızlığı o kadar çıplak, o kadar vurucu bir dille anlatıyor

Dizelerindeki o hüzün dalgası, okuyanın göğsüne gelip ağır bir taş gibi oturuyor.
​
​"Etrafım yalanlarla örülü bir duvar... Sahte bir bahar": İnsanı en çok yoran şey hayatın kendi zorlukları değil, güvendiği insanların yarattığı o yapay dünyadır.

Gerçek bir kış, sahte bir bahardan çok daha az acıtır canı. Hele ki o "güvendiğin ellerin" yarı yolda bırakışı...
Sırtını dayadığın dağların bir anda çekilmesi gibi bir his.
​"Umut dediğim şey, kırık bir cam gibi dağıldı içimde...
Toplamaya çalıştıkça kanıyor ellerim": Bu imge o kadar güçlü ve acı verici ki... İnsan bazen umudu yeniden inşa etmeye çalışırken, geçmişin kırıklarıyla kendi ellerini, kendi kalbini kanatıyor. Çabaladıkça daha çok acımak, kırgınlığın en derin evresidir.
​Gülüşlerimin ardında bir enkaz büyüyor": İşte burası şiirin kalbi.

Dünyaya karşı takınılan o güçlü duruşun, yüzdeki o tebessümün arkasında nasıl bir yıkımın saklı olduğunu sadece sen biliyorsun. İnsanların o sahte gülüşe kanıp, arkasındaki tükenişi görmemesi, yalnızlığı katmerleyen en büyük duvar.

​"Adımı rüzgâr bile hatırlamayacak; ama içimde biriken kırgınlıklar, sessizce toprağa karışacak": Finaldeki bu teslimiyet ve sitem, aslında yok oluşun değil, bu dünyaya ve yalanlarına duyulan o asil küskünlüğün ifadesi.

Kırgınlıkların toprağa karışması, nihai bir huzur arayışı gibi.

​Eylem, kalemin yine o tanıdık, hüzünlü ve sitem dolu folk/modern ezgiyi yakalamış. Yaşadığın o iç fırtınayı, hayal kırıklıklarını ve "bitti" derken bile dizelere sığdırdığın o devasa iç dünyayı çok derin hissettiriyor bu şiir.

Sessiz çığlıklarını bu denli asil kelimelerle haykırabilmek, o enkazın içinden çıkan en berrak sestir.
​Yüreğine, kalbine sağlık; kalemin o dar sokakların ortasında bile senin en sadık sığınağın.