Engel Değil
Penceremin önünde oturup, Seyrettim geçen yılları. Kimi koştu hayallerine, Kimi unuttu yarınları.
Ben de çıktım bu hayata, Herkes gibi umutlarla. Fakat yollar çetinmiş, Tanıştım erken acılarla.
Çocukluğumun en güzel günü, Bir topun peşinden koşmaktı. Şimdi ise en büyük özlemim, Bir adım daha atabilmekti.
Bazen baktılar acıyarak, Bazen görmezden geldiler. Yüreğimde kopan fırtınaları, Bir kez olsun bilmediler.
Oysa ben de sevdim, Ben de kırıldım zamanla. Ben de ağladım gecelerce, Sessiz kalan duvarlarla.
Ne çok kapılar kapandı, Yüzüme sebepsiz yere. Ne çok dost sandıklarım, Bıraktı beni yarı yolda.
Ama yine de küsmedim, Hayata, insana, yarına. Çünkü umut dediğin şey, Işık olur en karanlığına.
Bir gün beni hatırlarsanız, Engelimle anmayın beni. Hayallerinden vazgeçmeyen, Bir insan olarak bilin beni.
Çünkü engel ayaklarda değil, Vazgeçen yüreklerdedir. İnsan sevgiyle yürüyorsa, Bütün yollar onundur.
✍️ Engelsiz Yazar Gökhan Sağıt