Bugün bıraksam, yarın yine tutarım.

Adını rüzgâra versem de ilk esintide geri alırım.
Unutmak için çıktığım her yol,
dönüp dolaşıp aynı kapıya varır.

Kendime kaç kere söz verdim, bilmiyorum.
Kaç gece seni içimden söküp atmaya uğraştım.
Her defasında eksilen sen olmadın;
biraz daha ben kaldım yarım.

Bugün bıraksam, yarın yine tutarım.
Bir insan sevdiği yerden kolay kopamıyor.
Küllerini savurduğu ateşin başına dönüp
ellerini yeniden yakıyor.

Bu yüzden git desem de kalıyorsun içimde.
Sustursam da sesin duvarlarda dolaşıyor.
Ben seni değil,
senden kalan hayatı taşıyorum.

Bugün bıraksam, yarın yine tutarım;
Sonra bir sabah uyanıyorum.
Her şey yerli yerinde görünüyor.
Perdeler aynı, sokak aynı, gökyüzü aynı...
Bir tek içimdeki eksiklik büyümüş oluyor.

Adını anmıyorum artık.
Kimseye senden bahsetmiyorum.
Fakat insan birini konuşmayı bırakınca unutmuyor;
sadece acısını sessiz taşımayı öğreniyor.

Ne zaman kalabalık bir yere girsem,
gözlerim istemsizce seni arıyor.
Sanki birazdan dönüp bakacaksın da
bütün kırgınlıklar yerini şaşkınlığa bırakacak.

Olmuyor.

Her akşam başka bir gerçekle karşılaşıyorum:
Giden gerçekten gitmiş oluyor.
Bekleyen ise aynı yerde kalmıyor;
bekledikçe biraz daha dağılıyor.

Bir fotoğrafın kenarından,
yarım kalmış bir cümlenin ucundan,
bir şarkının içindeki tanıdık sızıdan tutarım.

Seni değil belki...
Ama seninle kurduğum o dünyayı tutarım.
Birlikte yaşayamadığımız günleri,
hiç gerçekleşmeyen hatıraları tutarım.

İnsan bazen bir kişiyi değil,
onunla kurduğu hayali seviyor.
İşte benim yüküm de bu.
Kalbimin en derin yerinde taşıdığım şey bu.

Kaç kere kendime dön dedim.
Kaç kere "yeter" dedim.
Kaç kere kendi yarama kendi elimle dikiş attım.
Her seferinde aynı yerden söküldü içim.

Şimdi kimseye anlatamadığım bir yerdeyim.
Ne tamamen vazgeçebiliyorum,
ne de eskisi gibi sevebiliyorum.
İki uçurum arasında asılı kalmış bir köprü gibiyim.

Ama bugün değil.

Çünkü bugün bıraksam, yarın yine tutarım.
Yarını bıraksam, öbür gün yine tutarım.
Ben seni değil;
içimde senden kalan son ışığı tutarım.

O da sönerse,
işte o zaman gerçekten bırakırım.

İşte bütün mesele bu.

Bugün bıraksam, yarın yine tutarım.
Çünkü bazı insanlar gitse de bitmiyor.
Bazı vedalar söylenip geçmiyor.
Bazı sevgiler ömrün içinden çıkmıyor.

Ben de çıkamıyorum.

Acıta acıta, eksilte eksilte, yorula yorula...

Yine tutuyorum.
Yine seni.
Yine bizi.
Yine olmayan bir geleceği.

Ve en çok da...

Bir gün döneceğine dair
artık kendimin bile inanmadığı o ihtimali tutuyorum.