Çilehanem oldu gönlüm bu gece,
Sessizlik örüyor dertten duvarı.
Bir ömür yüklenmiş yorgun heceye,
Dinliyorum içten esen rüzgârı.

Geçmişim önümde eski bir defter,
Sayfalar sararmış, yazılar solgun.
Kimi yerde hüzün, kimi yer keder,
Gözümde gözyaşı, bedenim yorgun.

Ne demir parmaklık düşman sayılır,
Ne de taş duvarlar suçludur bana.
İnsanı insana hasret ayırır,
En ağır zindanmış meğer bu dünya.

Bir ezan yükselse uzak diyardan,
Ruhumun ufkunda güller açıyor.
Merhamet kokusu gelir semadan,
İçimde fırtına benden kaçıyor.

Muhasebelerde çöker geceme,
Hatalar dizilir sessiz önümde.
Ne kadar kaçsam da kendi içime,
Kendimle yüzleşmek vardır özümde.

Ayrılık denilen ince bir sızı,
Yüreğin derinlik yerinde haklı
Kimi gün kor gibi düşer bir yazı
Kimi gün yağmurdur rahmette saklı.

Şu dünya dediğin bir konak yeri,
Ne gelen kalıcı ne giden diri.
Bir nefes arası bütün seferi,
Sonunda toprağa döneriz geri.

Her nereye baksam ibret görünür,
Bir yerde sevap var, bir yerde günah.
Kul bazen düşer de bazen sürünür,
Kapıyı kapatmaz Rahmeti Allah.

Yüküm ağır olsa, yolum daralsa,
Ümidim eksilmez sonsuz keremden.
Dağlar önümde bir anda yarılsa,
Hayırlar dilerim yüce Rabbimden.

Çünkü bilir gönlüm her gece sonu,
Bir sabah ışığı taşır odama.
Rahîm’dir, Kerîm’dir, affeder kulu.
Sığınan erişir rahmet makama