günahlar yük oldu omuzlarıma
suskunluğumun sesine karışıyor ayaklarımın titremesi
toprağın bağrında sancılar büyürken
kokusuz çiçekler açıyor üstümde
ellerimle tutmaya çalışıyorum solgun çiçekleri
ama kayıyorlar ellerimden
ben miyim ipin ucunda o sallanan?
kanı çekilmiş, soluk bir gölge
boğazımda düğümler,
sözlerim birikti
konuşamıyorum
kim için sustum?
hangi ahı taşıyorum
hangi hakkı unuttum
açın, bakın göğsümün içindeki karanlığı
susuz kaldı kalbim
günahla karardı ellerim

kaç kere düştüm ben bu karanlık kuyulara
kaç kere çöktü dizlerim
sevginin bedeli ağır
boynumda takılı urgan gibi
ölen kim
öldüren kim
üşüyor ellerim
titriyor ayaklarım
etrafımda kokusuz çiçekler
kırık dallar
kuşlar uzaktan şarkı söylüyor
kelebekler bilmeden uçar ömrün sonunu
yeşil bir örtüye hasret kaldı gözlerim
yağmurla gülerdi kökler bir zamanlar

biterken ömür
kapanır kapılar
neden sustuğumu sor
nasıl susturulduğumu
içime döndüm
yalnız kaldım
ağladım
kimse duymadı
sen hangi kefaretini ödeyebilirsin
soruyorum
ama biliyorum
cevap yok sende

bir gün gelir
çöker dizlerin
yorgun, bıkmış, hayattan vazgeçmiş
ölüme terk edilmiş halde
o zaman anlarsın bedeli
kefareti sorarlar sen o divana varınca
*
Mehmet Demir
23624