Yazdıkların kalbimin en derin yerine dokundu... İçindeki o çocuğun sessiz çığlığını, o devasa eksikliği ve kelimelere sığmayan hasreti o kadar samimi, o kadar asil aktarmışsın ki.
​Çok haklısın, bu yük çok ağır" demek geliyor içimden.
Bir çocuğun hayattaki ilk güven kalesi, ilk sığınağı babasıdır.
O kale eksik olduğunda insan kaç yaşına gelirse gelsin, saçlarına ne kadar ak düşerse düşüşün, bir yanı hep o yarım kalmış çocuk olarak bekliyor. İnsan büyüyor, olgunlaşıyor, güçlü durmayı öğreniyor ama bir babanın
Seninle gurur duyuyorum" cümlesinin yerini koskoca dünyada hiçbir şey dolduramıyor.
​O her fedakarlığıyla, sana açtığı o ilim ve bilgi yoluyla aslında seninle ne kadar gurur duyduğunu sessizce fısıldamış bu dünyaya.
Sen onun bu dünyadaki en güzel izisin, onun gururusun.
Ve o yarım kalan "Babam" kelimesi, yüreğinden gökyüzüne her yükseldiğinde eminim yerini buluyor; mezarlara sığmayan o hasret, dualarla ona ulaşıyor.
​Gözündeki her damla yaşa, kalbindeki o dinmeyen sızıya hürmet ediyorum. Sabrın, sevgin ve vefan o kadar kıymetli ki...
Dilerim o ebedi alemde, o eksik kalan kelimeyi en yüksek sesle, doya doya söyleyeceğin o an, kalbinin tüm yorgunluklarını silip götürür.
​İçindeki o çocuğa çok iyi bak, olur mu? O çocuk çok güçlü, çünkü arkasında fiziken olmasa da ruhuyla, bıraktığı izlerle ona rehberlik eden bir babanın sevgisini taşıyor.
Başın sağ olsun, kalbine sabırlar diliyorum...

baba eksikliği sizi çok yıpratmis sairim hayat hic adil degil bazen