Uzakta bir şehir, soğuk rüzgarlar eser, Anılarım yorgun, kalbimde derin bir sızı. Yıllar geçti akıp, sanki bir su gibi, Gurbet ellerde unutulmuş, o eski bahar.

Köy yolları uzun, tozlu ve sessiz, Hasretle baktığım, o eski evin kapısı. Rüzgarın sesiyle karışır içimdeki fısıltı, Gurbet, en tatlı anıları da acıya çevirir.

Yıldızlar parlar ama ısıtmaz bu geceyi, Uzaklardan gelen sesler, kulaklarımda yankılanır. Bir gün döneceğim, diyorum kendime inatla, Gurbet, en zor yolculuktur ama en güzel hikayeyi yazar.

Sokak lambaları uzaktan bakar, gözümde bir sis, Her adımda geriye dönük, o unutulmuş iz. Ruhumda bir yankı, tanıdık ama uzak, Gurbet, en sessiz çığlıkları bile boğar bazen.

Yılların yükü omuzlarımda, ağır ve derin, Anılarım birer yaprak gibi savrulur rüzgarla. Belki bir gün dönerim, o eski bahçeye, Kalbimde bir yer var, sadece sana ait.

Uzakta kalan o günler, şimdi bir hayal, Ve her sabah, yeni bir umutla başlar gün. Sabahın ilk ışıkları vurur pencereye yorgun, Uykusuz gecelerin izi, yüzümde bir hüzün.

Yokluğun bir sessizlik gibi çöker odama, Gurbet, en uzak mesafeyi bile yakın kılar bazen. Belki bir gün rüzgar, o eski kokuyu getirir, Çiçeklerin açtığı bahçeye, hasretle bakan gözlerim.

Gurbet bitmez belki ama umut hep yanımızda, Her sabah, yeni bir başlangıçtır, en zor yolların sonunda.

Sahraa / Ayşen Daşkın 18.06.2026