O SEN MİSİN
Hani bir yolculuk hayal edersin ya hep
Koyu mavi gecelerde içinden geçirirsin trenleri
Hep bilinmedik yerleri özlersin ya nedense
Sıra gelmez kuyruklarda beklersin
Ve bir gün karar verirsin
Avucunda terden ıslanmış bir umut, haydi korkma hayal et
Son vagonun son numarasıdır alabildiğin o son bilet
Kalkış saati yarın sabah sıfır dört, otuz
Bu gece sonlanır mı uykusuz
Uyusam… ya kalkamazsam
Ya son treni kaçırırsam
Neyse şu şiirimi yazayım yarım kalmasın
Şiirde bile olsa aşkım solmasın
Bir rüya çağırır seni derinliklerine
Gerçek yolculuğun rüyadadır belki de
Bir kompartımanın gürültülü sesi
Ahşap kapıların nemli nefesi
Hayal edersin belki tanışırım burada
Bir ömür beklediğim hayatımın aşkıyla
Tren kalkar ağır bir sarsıntı bir titreme
Onlarca yolcu bir telaş bir iteleme
Bir sigara yakayım sonra yerime oturayım
Nazik bir ses tınılar af edersiniz bayım
Kibarca döneyim bende onu selamlayım
Bir el dokunur omuzlarına
Döner dönmez çarpılırsın bakışlarına

Aman Allah’ım bu belki de odur
Nurdan bir çehre bir yağmur tanesi sudur
Rüya buya gösterir elindeki bileti
Yanında ki koltuk cam tarafı yolu seyretmek niyeti
Yol verirsin geçsin diye nazikçe
Kızarırsın bozarırsın anlında ter biriktikçe
Elinde ki valizi koyamaz yukarıya
Yardım ister gözlerle bakıyorken tanrıya
Bir hışımla çantayı koyarsın iyi ki fark ettin
Gamzeli bir tebessümü çoktan hak ettin
Elindeki notlara bakar sorar
Yazar mısın şair misin
Okumak istiyorum desem izin verir misin
Usulca alır elimdeki kağıtları
İtirazım yok yeter ki görmesin ağıtları
En üstteki şiiri okur ince ipek sesiyle
Pürüzsüz bir kadife mis kokan nefesiyle
Sen ömrümün son baharı, sen son baharımın, bahar dalı
Sen yeniden umutlanışım, sen…sen hayata güzel bakışım
Sen tanrıya son yakarışım
Değermiş yeniden koşmaya
Değermiş gerçekten yorulmaya
Değermiş sevgilim…yeniden var olmaya.
Değermiş sevgilim… hatta ben sevgilim mi dedim
Ne güzelmiş bu kelimeyi söyleyebilmek
Utanmadan saklanmadan korkmadan
Ne güzelmiş birine seni seviyorum demek
Gözlerimde, kahverengi gözlerin
Kulağımda sözlerin
Razıyım seninle her zorluğa.
Elin elimde olursa zor gelmez ki hayat bana.
Ben göze aldım gözlerini
Ben sımsıkı tuttum ellerini
Ben yüreğimle ısıtırım seni.
Bil ki sensiz ölüyorum.
Bil ki senle gülüyorum.
Seni çok... ama
Çok seviyorum.
Şiir bitti
Biraz sustu bekledi
Gamzeli gülüşüne biraz keder ekledi
Dedi ki aslında bende ara sıra yazarım
Sonra yazdıklarımı beğenmez hepsini bir bozarım
Bende hep aradım o meçhul sevgiliyi
Beni deli gibi sevecek o sevecen deliyi
Aslında biliyor musun istasyonda vardı yaşlı bir falcı
Gözlerinin feri sönmüş belinde bir sancı
Gel bakayım falına dedi para istemez
Kaderini sen çizeceksin başka kimse bilemez
Bu tren son şansın dedi yaşlı falcı
Bu dünyada gördüğüm en büyük yalancı
Sonra sustu gözlerime baktı etrafı dinledi
Tren o sırada yavaşladı inledi
Belki de doğru söylüyordur dedim usulca
Kaderindir bu yolculuk hayat tesadüflerdir kanımca
Kahverengi gözlerini koskoca açarak baktı gözlerime
Şaşkındık devam edemedim sözlerime
Sen dedi sen belki benim beklediğimsin
Lütfen söyle derken ıslandı gözleri
Söyle gerçekten o sen misin?

YILMAZ TİZGÖL
21 06. 2020/ Moskova