Menfaat öldüğü gün,
İnsan yeniden insan olur.
Hesapların sustuğu yerde
Muhabbet konuşur.

Bir dostun kapısını çalırken
Karşılık beklememektir menfaatin ölümü.
Bir ekmeği bölüşürken
Payına düşeni değil,
Kardeşinin nasibini düşünmektir.

Menfaat ölünce;
Makamlar küçülür,
Paralar susar,
Unvanlar gölgelenir.
Geriye yalnızca gönlün ağırlığı kalır.

Çünkü çıkarın kurduğu dostluklar
İlk fırtınada yıkılır.
Ama sevginin kurduğu köprüler
Asırları aşar.

Ey gönül,
Bir gün menfaatini toprağa gömebilirsen,
İşte o gün gerçek zenginliği bulursun.
Çünkü veren elin huzuru,
Alan elin sevincinden büyüktür.

Dervişler bu yüzden der ki:

"Menfaat ölmeden marifet doğmaz,
Nefis susmadan hakikat konuşmaz.
Kul kendinden geçmeden,
Yar gönülde görünmez."

Ve bilirler ki;
Menfaatin öldüğü yerde
Vefa doğar,
Merhamet filizlenir,
Kardeşlik büyür,
Aşk kanatlanır.

Çünkü insanın en büyük zaferi,
Başkasını yenmesi değil;
Kendi çıkarını, kendi nefsini yenmesidir.