​Sevgili arkadaşım Kendim,
Ani ölümüm nedeniyle tarifsiz üzüntü içindeyim.
Dün kendimi
Son yolculuğuna uğurlarken,
​Bir şey fark ettim her olay karşısında,

Metanetini koruyan arkadaşlar Kendimin bu ani ölümü
Karşısında duygularını serbest bıraktı,
Gözyaşlarının akmasına engel olamadılar.

​Güle güle sevgili kendim,
Seni sevenlerin gönlünde taht kurmuşsun.
Ve sevenlerin gönlünde yaşayacaksın,
Gidişinle herkesi sessiz bıraktın.

​Sonunda vuslat bitti Annem,
Bak geldim yanı başına Annem.
Şimdi menzile vardım Annem,
Sevenlerim çok üzüldü Annem.

​Sevmeyenlerim bayram etti Annem,
Kaderin böylesi yazılmış bana Annem.
Sonunda sana kavuştum Annem,
Toprak bana iyi sarılsın Annem.

​Mezarıma güller dikilsin Annem,
Sen de seversin çiçekleri Annem.
Şimdi gözlerimde yaşlar dindi Annem,
Sonunda seninle kavuştum Annem.

​Dünya denen gurbet bitti nihayet,
Ruhum buldu sonunda selamet.
Kırıldı zincir, koptu kıyamet,
Yükümü kapına bıraktım Annem.

​Ardımda bıraktım kavgayı, hırsı,
Kapandı gönlümün dinmez ağrısı.
Bu sanki bir rüya, cennet çağrısı,
Uykumu dizinde uyut be Annem.

​Güven’in kaleminden dökülen yaşlar,
Şimdi kara taşa, toprağa eşler.
Yarım kaldı şarkılar, bitti telaşlar,
Huzuru kokunda buldum be Annem.

​Sana anlatacak ne çok şeyim var,
Yıllarca göğsümde saklı bir kor var.
Sensiz bu koca dünya bana dar,
Geniş bir nefese geldim be Annem.

​Kimseler görmedi içimde kışı,
Gözümden sakladım akan her yaşı.
Eğmedim kimseye bu mağrur başı,
Sadece önünde eğildim Annem.

​Yorgunum hayatın yokuşlarından,
Yalan gülüşlerden, bakışlarından.
Kurtuldum kaderin nakışlarından,
En saf haliyle sana geldim Annem.

​Beyazlar içinde, sessiz ve derin,
Artık bitti yeri o eski kederin.
Kalbimin içidir senin o yerin,
Şimdi yan yanayız, şükür be Annem.

​Dualar dökülsün dostun dilinden,
Fatihalar eksik olmasın benden.
Bir ruh ayrılırken yorgun bedenden,
Seni sayıkladım her an be Annem.

​Güle güle Güven, güle güle kendim,
Ben bu zorlu yolda kendimi yendim.
En büyük zaferim, en son efendim;
Toprağın koynunda vuslat be Annem.