​Cihân bağına geldim, yârin hüsnünü seyreylemeye,
Gözlerin bir mu’cizedir, sığmaz dile söylemeye.

​Şems-i tabân nûrunu fırlatmış yeryüzü mülküne,
Seni fâş eyleyen o nehir, benzer aşkın mülküne.

​Bu ne gizli bir duygudur, hangi asırdan süzülür?
Âşık-ı sâdık olanlar, bu rengi görse çözülür.
​
Aşkın kızıl rengini bî-basar olanlar bile bildi,
Lâkin aşka küsen gâfiller, bu deryâda silindi.
​
Gönül burcuna kaç duvar ördün ey şâh-ı cihân?
Bu bâr-ı girânı taşıyamaz, nihayet bulur bu can.
​
Söyle ey ömrümün varı, bu dil yalnız seni mi sever?
Bu fukarâ sînem, senin bir tek gülüşünle iftihar eder.
​
Ufkuma bir subh-ı sâdık gibi doğmayı murat eyle,
Güneşin olayım senin, sen de bana biat eyle.
​
Yâhut durmadan akan o coşkun nehir olayım,
Sen yeter ki iste benden, ayağına turab olayım.
​
Beni pervâne sanma, şem’in nârıyla helâk olan,
Zira kelebeğin kaderidir, sevilmek için kül olan.
​
Beni öldürmeden evvel sev ki ey ömrümün sultanı,
Tende can var iken görsün bu dertli gönül dermanı.
​
Asîl olan sînelere hıfzetmek kolaydır bu râzı,
Biz bir fukarâyız, fâş eyleriz her dem bu niyâzi.
​
Aşk dediğin mukaddes bir sırdır, kalpte mihmân olan,
Kırmadan taşımalı onu, iradesiyle sultân olan.
​
Bu fânî dünya bir gölgeliktir, serin bir handır geçer,
Ecel şerbetini elbet her gelen can burada içer.
​
Mecburiyettir bu göç, ahbaplık sözü verdiğimiz hayat için,
Son yuvamız topraktır, hazırlık bî-vefâ memat için.

​Kavuşmayı mahşere koyma, elini uzat bana dâim,
Beni ölmeden evvel sev ki, cihânda kalmasın âhım...