Gün doğdu, gönlüm sana meyletti, kurtulamadım
Mecnundum utandım, bir türlü gözlerine bakamadım
Hicrânın içimde bir âteş olup yandı durdu
Söndürmeye çok uğraştım, bir katre su bulamadım
Her nefeste hayalinle doldu bu virân gönül
Silmek istedim seni, bir an olsa bile , yapamadım
Bir seher vakti beraber düştük hâk-i âleme
Sen kök saldın kalbime, kalbimden atamadım
Bilmezler ki , nice kusurunu örttüm de sustum
İntizârın yükü ağır geldi, artık dayanamadım
Susuz kaldı gönlümün pınarı aşkın yolunda
Bir katre lütfun gelmeyince soldum, açamadım
Kalbin derin bir umman, daldım sessiz içine
Çırpındım kurtulmaya, bir sahil bulamadım
...

Aşk dedikleri derd imiş, devâsı yok dediler
Ben de düştüm o derde, kendimi alamadım
Sen handân olup güldün güller açan diyârlarda
Ben giryân olup kaldım, hâlimi anlatamadım
Gülüşün yağmur gibi rahmet iner sabâlarda
Ben içimde yangınla bir damla su bulamadım
Nice cenk eyledim ben bu sevda meydânında
Âhirde mağlûp düştüm, kendimi kurtaramadım
Rüzgâr-ı ecel esse devrilir bu fânî cismim
Ama seni gönlümden bir an çıkaramadım
Mahşer günü ne hâlimle gelirim ben bilmem
Sen karşıma çıktın, yine senden vazgeçemedim
Bir Selimhan Şiir’i...