Sana gitme demeyeceğim, Neva.
Çünkü insan,
Ancak bir vakitler yuvası olmuş yerden gider.

Sen bende öyle derinleştin ki,
Artık yokluğun bile senden sayılmaz;
Bu gidiş bana eksiklik değil,
Sana açılmış daha geniş bir gökyüzüdür.

Beni nasıl anarsan an,
Bir kırık hatıra,
Bir sızı,
Yahut ansızın geçen bir rüzgâr gibi...
Fakat bil:
İnsan bazen bir ömrü değil,
Tek bir ismi taşır içinde.
Ve sen,
Hangi kapıyı çalsan eşiğinde duracak,
Hangi aynaya baksan gölgende belirecek
Bir iz bıraktın bende.

Sana mecburum demeyeceğim.
Mecburiyet,
Birbirinden ayrı duranların bağıdır.
Oysa biz,
Aynı hüznün iki yüzüydük yalnızca.
Sen o hüznün yürüyüp giden tarafı oldun,
Ben geride kalıp
Kök salan sessizliği.

Şimdi yollarını açıyorum.
Git.
Arkana dönüp bakmaktan korkma.
Çünkü arkanda yıkılmış bir adam yok.
Sırf sen eksilme diye
Kendi payına düşen karanlığı büyüten,
Kendi yokluğunu vakar gibi taşıyan,
Ve seni,
Yokluğunda bile incitmemeyi seçen
Bir adam var.

Sana gitme demeyeceğim, Neva.
Çünkü sevgi,
Kal diyebilme kudretine sahipken
Gitmene razı olabilmektir.