Yandım bir nurun narında
Gözlerim ıslak,
Kalbim virane
Avuçlarımdan aktı toprak.
Yüzüm güle dönük,
İçim al al;
Dikenlerinden süzülen kandır
Gecenin bağrına damlayan.

Bu gece kuraklık sardı süzgün bulutları
Bakir midir göklerinde hâlâ
El değmemiş masumiyetin firakı

Yıldızlar küskün,
Mehtap setr-i üryan.
Âlem suskun bir dil,
Konuşan yalnız, ruhtur
Yücelerde bir gözün sesi gibi
Ufku baştan başa yırtan.

Yudum yudum mey içti dilim;
Önce alçaldı, sonra yükseldi hâlince.
Eğildi arza ağaçlar,
Yapraklar döküldü sessizce
Bu nasıl bir titremedir?
Gönül, incecik bir damardan
Süzülür sonsuza.
Renkler tek düze.
Bir kanattan inen ışık ve duman
Rüzgârda çırpınır oysa
Hayat adlı Can.

Can, Can’ı buldu;
uyudu bir kundakta
Denizler sallandı,
Dağlar ufalandı bir dorukta
Yeşerdi gülüşleri
Kalbin eteklerinde.
Taşıyamadı omuzlar
Dağıldı, seyrü sefer yıldızları
Terk etti , çöl çiçekleri
yandı, tek bir alevde.
Gelmedi...
Gelmedi gül çehreli baharlar.
Kalp sustu.
Konuştu sessizlik.
Dil heceyi kıskandı.
Kelimeler yutkundu
Bir şiirin sesinde
Gelmedi