Ey badı Sabah
Kuşlar rakseder ufuklarında
Çiçekler gül açar beyaz sayfalarında bir ömrün
Yazılır bir kader
Yüce mevlanın kaleminde
Bir güneş gibi doğan kitabe-i aşklar
Yazılır en keskin kalemle
Kelam, sahibine şükreder
Yaradan ne hoş kılmış
Her şey bitevi son olmazken
Suskunluklar sözlerin gümüş kalbinde ağrı bir yâre
Bahar bahçe olduğum bir kalbe
Esen serin bir yel ol
Bazen de hâre...

Yakmaz bilirim güz bahçelerini
Kalbi ipekten ince ve narin ellerin
Nurun alır başımın üstünde gökleri
Ve ıslanır baharlık yapraklar
Ağlayınca hüzzam bulutlar
Oysa gel demişti, kuruyan dudaklar
Kelimelerin kalbinden
Ufka dalıp bakarken,
Gözlere dolan umutlar

Bülbüller kondu bir aşkın can evine
Savruldu huzur, güllerin kakülünde
Yıldızlı akşamlar pervane oldu
Sabah güneşi daldı bir hayale

Dertli çalgılar uçuşur kulaklarımda
Denizler dalgalı, martılar coşkuda
Elinde simit bir kadın
Saçları savrulur rüzgarda
Ayakları kumsal gibi
Gözleri ormandan bir parça
Yürüyüp gider sahil boyunca
Peşisıra koştum
Ayaklarım yandı
Gözüm yaşa doyunca