Hani ömrümü adarım ya bir çırpıda,
Kendimden vazgeçecek kadar
Ödün verirdim her adımda.
Yolları düzler,
Gölge misali yüküm omuzlarımda,
Ben eksildikçe,
Başkaları tamamlanır,
Hep iyi olsunlar derim, sanki kıymetim olacak sanırdım.
Gönlümün ekmeğini böler,
Ömrümden biçerdim,
Teşekkür beklediğimden değil, yürekten gelsin bir tebessüm isterdim.
Günün bittiği o tenhada, bekli bankta,
belkide koltukta.
Bir parça değer arardım.
Fakat hesap defterini açarlar tam o anda,
Sanki o düzlükte hiç yorulmamışım gibi
Yorgunun yokuşu karşımda,
Sadece tek bir soğuk cümle bırakırlar önüme,
Hiç birşey yapmamışım öylece oturuyorum diye.
Bir nankörlük nişanı saplanır göğsümün merkezine:
"Yapmasaydın..."
İşte o an anlarım,
Hayat gerçekten boş
Ve değmez insan oğluna
Nasılsa yaranamıyorsun yapma bundan sonra boşuna
Meşhur ve ağır sitem,
Kendi taşıyamadıkları minnet borcuna bir kefen.
Ama.
Haklılar...
"Bir daha olmayacağını bilselerdi içlerinden
Bu kadar kolay vuramazlardı beni o geçmişten"
Aleyna Irmak