Bu saatten sonra...
Ne bir sitem, ne bir feryat.
Herkes yerinde kalsın,
Bana uzak olsun bu hayat.
Hiç kimse, hiçbir şey...
Gözümde bir zerre değeri yok.
Bitti o kendinden feda etmeler,
İçimin artık karnı tok.
Köşede sessiz bir nöbetçi,
Valizim hazır, kapıda gözüm.
Kime neyi anlatacağım ki?
Tükendi söylenecek her sözüm.
Bir adım sonrası meçhul,
Ama burası artık bitti.
Çeker giderim sessizce,
Bir varmış, bir yokmuş gibi...
Hiç kimse, hiçbir şey...
Duvarlar dilsiz, sokaklar yabancı artık.
Ne bir beklenti kaldı içimde,
Ne de içimi acıtan o eski burukluk.
Yoruldum kelimeleri ziyan etmekten,
Herkese kendimi ifade etmekten.
Bu saatten sonra, koca bir boşluk.
Bir yük gibi taşımışım meğer,
Başkalarının derdini,
Bitmeyen yükünü.
Şimdi hafifledim, koptu bağlarım,
Sildim geçmişin o paslı gününü.
Sessizce kapatıyorum kapıları,
Sadece izliyorum hayatın dönüşünü.
Köşede duruyor bak,
Sessiz, sakin ve sabırlı.
Valizim hazır, bağcıklarım sıkı,
Bu gidiş ne öfkeli, ne de fırtınalı.
Sadece gidiş, ve derin bir nefes,
Ardım yaralı...
Çeker giderim diyorum ya,
Aslında çoktan gitmişim bu şehirden.
Sadece bedenim kalmış geride,
Ruhum sıyrılmış o eski kederden.
Şimdi nereye dersen, oraya,
Gidiyorum, kendimi kurtarmak için her şeyden.
Valizim kapının önünde.