Sevdadır kopar gelir özden, yürekten,
İniler bağların pınarı aşkının ecrinden
Kelâmın bir kırık manası, bin mahlasım;
Vatanım sensin kınalı yarim,aşkın mirasım...

Bebeler ardıç kokulu beşikte uyur,
Kalp otağımda ince cevherler yanar
İğde kokulu nefesin üfler göğsüme yâr;
Yanmış, kül olmuş pervane kadim izlerim

Abdal hırkasını giyen can erenim,
Terk-i tecrit olup ummana erenim
Kırklar’ın sırrına mihman olanım
Aşkın yedinci katında vuslatı bulur

Ney’in feryadından süzülür bin gizem
Aşkın meclisinde alınır bu kalbi dem
Sazın sinesinde inileyen gerçek Hakikattir;
O’ndan gayrı olan zaten iki cihanda bir hiçtir

Gizemli binbir perde, çekildi bu yoldan,
Bülbüller vazgeçti gayrı o kan kırmızı gülden
Gönül cihan kadar kâsedir, dolsada taşmaz;
Aşk ile gârk olan bu yoldan zerre olsa şaşmaz

Dünya bir hayaldir, Veysel’ce handır, bir anlık rüya
Ruh pervanedir geçer bir cihandan başka cihana
Bir sözde kırk bin mana "Aşk" ile başlar aslında;
Yürekte yanan aşk talaşı ki cihana yeter sevgilim...