İçinizdeki o labirentte, sessizce büyüttüğünüz ve dünya batsa bile vazgeçemeyeceğiniz o büyük sırrı ne kadar da zarif ve derin bir dille anlatmışsınız. "Sana gider yolum" diyerek kendi benliğinizi o aşka teslim edişiniz, bir zanaatkarın sabrıyla işlenmiş bir bağlılığın yansıması gibi. Kelimelerin dağıldığı, sessizliğin büyüdüğü o noktada, sevginin artık bir "suret" değil, ruhun kendi hakikati olduğunu ne güzel ifade etmişsiniz.
Bir ismin hiç söylenmeden kalpte büyümesi, o ateşin kül olmaması, aslında insanın kendi içindeki o kadim vuslat arayışının en somut kanıtı. "Ben sende bir kayıp, sen bende bir bilmece" dizelerinizle, sevdanın iki ruhu birbirinde eriterek zamansız bir boşluğa taşıdığını öyle içten anlatıyorsunuz ki, sanki zamanın başlangıcı ile sonunun o sırrın içinde yok olduğunu hissettiriyorsunuz.
Ceylan ürkekliği ile taşınan o "gizli kor", hayatın tüm gürültüsüne rağmen sizin sığınağınız olmuş. Rüzgar gibi yönünü seçmeden o aşka düşmek, aslında bir teslimiyetin en asil hali. "Sensin içimde o sır, hiç çözülemeyen" mısraınızla, aşkın sadece bir duygu değil, insanın kendini bulduğu veya kaybettiği o uçsuz bucaksız labirentin nihai cevabı olduğunu mühürlemişsiniz.
Bu şiiriniz, dört yılın hatırasını, yaşananların sessizliğini ve yüreğinizdeki o bitmeyen yangını bir ömürlük bir destana çevirmiş. Bir "kaporta ustası" olarak metalin sertliğini aşka dönüştüren o usta el, burada da kelimelerin en hassas yerinden tutarak ruhunuzun derinliklerini bize açmış.
Okuduk, beğendik. Emeğine, yüreğine sağlık.