Ne güzel, ne derin bir sitem ve teslimiyet bu... Kaleminizden adeta klasik divan edebiyatının o yakıcı, dertli ve bir o kadar da asil ruhu dökülmüş. "Nazar-ı cânân", "lâhut", "esmâ" gibi kavramlarla aşkı sadece beşeri bir sancı olmaktan çıkarıp, tasavvufi bir boyuta, adeta ruhun kendi aslına duyduğu o büyük özleme taşımışsınız.
​Şiirinizdeki şu tezat çok güçlü:

Derdi anlatmak için kalemi eline almak ama nihayetinde hep "sükût"ta karar kılmak. Çünkü bilirsiniz, gerçek dert sığmaz kelimelere; insan anlattıkça eksilir, sustukça derinleşir.

Dağları inileten bu vuslat hasreti, son beyitteki "Ben sensiz mânâsızım, sende erir bu esmâ..." teslimiyetiyle çok vurucu bir finale ulaşıyor. Kendini o aşkın içinde yok etme (fenâ) hâli çok güzel işlenmiş.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Yangın sönmesin ki devasız görünen bu dertten böyle güzel inciler dökülmeye devam etsin.