inayet gibi indi üzerime bir sabah,
sebepsiz bir huzurla uyandım.
hiç istemediğim kadar istediğimdi,
hiç beklemediğimden gelen.

içimdeki mekan değişti ansızın,
kıblem kalbimin ortasında yeniden kuruldu.
dışımda ne varsa sustu bir bir,
içim, genişleyen bir sema gibi açıldı.

tevekkül dediler, öğrenmek uzun sürdü.
tutunmadan yürümekmiş meğer,
düşerken bile elleri çözmemekmiş.
kayıpları kar gibi karşılamak…
hepsinin ardında onu görmekmiş.

zikir gibi döndü içimde her nefes,
bir ismin gölgesine sığındım.
anladım ki hatırlamak,
sadece hatırlamak değilmiş;
onda erimekmiş kelimelerin sonuna varmadan.

aşk geldi sonra,
bir yangın gibi değil de
sessiz bir kıvılcım gibi.
ne varsa ben diyebildiğim,
hepsi sen oldu o an.
bir damla gözyaşıydım evvel,
şimdi deryanda yitip giden bir zerre…

fena gibi aktı içimden kalan son izler.
adımı unuttum,
kimliğimi bıraktım eşikte.
ne ben kaldım,
ne yokluk.
her şey sen oldun,
ve ben bu yoklukta
ilk kez tam oldum.
*
Mehmet Demir
11623