GECE KARANLIK DEĞİL GÜNDÜZ GERİ ÇEKİLİR

Gündüzün gürültüsü geriye çekilince,
Kendi sesimi duyarım.
Rüzgâr geçer eski sokaklardan,
anıların tozunu kaldırır hafifçe.
Ne kaybettiklerim tamamen gider,
ne de kalanlar bütünüyle benim olur.

Hayat biraz da budur belki.
Eksik kalan cümleleri taşımak,
yarım kalmış şarkıları sevmek
Yine de sabaha inanmak.
Çünkü en karanlık saatlerde bile gece, sabahı içinde saklar.
İnsan, kırıldığı yerlerden değil,
yeniden ayağa kalktığı yerlerden hatırlanır.

Gündüz susturduğum ne vara
Gecenin sessizliğinde gelir, kapımı çalmadan girer kalbime.
Hayat kusursuz bir hikâye yazmıyor kimseye.
Bazı sayfalar yırtılıyor,
bazı cümleler eksik kalıyor,
bazı insanlar da yalnızca
birkaç bölüm misafiri oluyor ömrün.

Yine de sabah oluyor her defasında.
Kırılmış dallar yeniden filiz veriyor.
Uzun kışların ardından bahar dönüyor.
İnsan, sandığından daha güçlü olduğunu,
tam da yorulduğunu düşündüğü yerde öğreniyor.

Belki mutluluk büyük şeylerde değildir...
Bir dost sesinde,
bir kahve kokusunda,
uzaktan gelen bir şarkıda,
ya da gece vakti gökyüzüne bakıp hâlâ umut edebildiğini fark etmekte saklıdır.

Bu yüzden bırak biraz dağınık kalsın hayat.
Her sorunun cevabı bugün bulunmasın.
Her yara hemen kapanmasın.
Çünkü zamanın da bir dili vardır.
Bazı gerçekleri yalnızca o anlatır.

Şimdi gece derinleşiyor...
Ay, sessizliğin üzerine gümüş bir iz bırakırken,
dünle yarın arasında ince bir yerde duruyorum.
Ne tamamen geçmişteyim,
ne de henüz gelecekte.

En uzun gecelerin bile bir sabahı vardır.
En yorulmuş kalpler bile yeniden çarpar.
Ve insan, bazen yalnız yürüdüğünü sandığı yollarda
aslında umudun sessizce yanında yürüdüğünü
çok sonraları fark eder.

Bu gece gözlerimi kapatırken
kaybettiklerimi değil, öğrendiklerimi düşünüyorum.
Eksik kalanları değil, devam eden yolu...
Çünkü hayat, her şeye rağmen,
yarım kalan yerden yeniden başlıyor.

Aslında her gece göründüğü kadar karanlık değildir.
Bazen insanın içindeki ışığı görmesi için gündüz biraz geri çekilir.

Radiye Solmaz Diri