beni ne güzel sevmiyorsun
dünyanın en disiplinli işçisi
her karşılaşmamızda kaşların çatık
önce kelimelerle dövüyorsun
sonra gözlerin pusu kuruyor yoluma
en zayıf yerimi sana bıraktım
hiç ıskalamıyorsun


sevseydin uyuyamazdı İstanbul
taksim meydanı’na karışırdık
ellerimizde süt mısır
kâğıt helvada ortak bir çocukluk arardık
fal baktırırdık kavuşamayacağımı bile bile
bir güvercin alıp göğe bırakırdık
çaycı iki bardak fazla satardı
bir simitçinin yüzü gülerdi
belki ekonomi de canlanırdı
ülkemde biterdi kriz


beni ne güzel sevmiyorsun
tatlı bir alışkanlığa dönüştü bu
her gün bir doz kötülük gelmeli senden
ceplerinde inanılmaz sürprizler
şahane kırıyorsun iz bırakmadan
bakıyorum tenime
kırdığın yerden değil
hiç dokunmadığın yerden kanıyorum


sevseydin yolculuklar çağırırdı bizi
sırt çantamızda biraz cesaret biraz merak
güneşi uyandırmadan düşerdik yollara
yeni bir kıta keşfederdik
adı aşkkara olurdu
pusulası sevgi olanların ulaşabildiği
bize ait bir dünya
kendi para birimimizi belirlerdik
iki elma
bir öpücük